Сайт мәзірі
» » «ҚАЛҒАНЫ КЕКIЛ БОЛСЫН...»

«ҚАЛҒАНЫ КЕКIЛ БОЛСЫН...»

Бекбатыр атай балалардың шашын алуды дәп бiр қызық кiтап оқығандай жақсы көредi. Алайда, атайдың шаштараздай қайшы, машинка секiлдi аспабы көп емес. Бұл кiсiнiң бар құралы – ұстара. Оның өзi нағыз ұстара емес, кiшкентай пышақ.

Күндегiдей ұстарасын қайрап отыр едi, көшенiң аяғында тұратын Жабақтың жетiп келгенi. Атай шақырып алды да:

– Балам-ау, шашың желкеңдi көмiп кетiптi ғой, сонша өсiргенiң не оны? Тез жiбiтiп жiбер, алып берейiн, – деп едi, Жабақ қиқалақтап:

– Ертең шаштаразға алдырамын, – дедi.

– Шаштараздың мәшинесiне тырнатпай-ақ, мен алып берейiн, жiбiт шашыңды, – деп атай бой бермеген соң, Жабақ амалсыз келiстi. Атай шекпенiнiң қалтасынан ұстарасын алып, тiзесiне жани бастап едi, Жабақ шошып кеттi:

– Ата, мынауың пышақ қой!

– О, жаман, пышақ-мышақта шаруаң болмасын. Әйтеуiр шашыңды алып берсем болмай ма саған, – деп, атай Жабақтың самайынан сырт дегiзiп бiр тартты. Жабақ үндемей отыр. Бiрақ аяғының башпайлары жиы-рылып жазылып қояды. Бiр кезде бетiне қарасам, дәп бiр сасыған жұмыртқа жеп қойған адамдай тыржиып отыр.

– Ауырған жоқ па, балам? – деп қойды атай.

– Жоқ-о-оқ, – дедi Жабақ осы сөздiң әр әрпiн тiсiнiң арасынан сығымдап шығарып. Атай сырылдатып жаңа ғана желке жаққа ауысқан едi, Жабақ шыдамай кеттi-ау деймiн.

– Ата, сiз жұлып жатырсыз ба? – дедi жыламсырап.

– Жоқ, қарағым, жүзi қайтып қалған ғой мына иттiң, Қазiр қайрап алайын, – деп ұстарасын алақанына жанып-жанып алып, қайтадан кiрiстi. Жабақ ендi бәрiн қойып, жыламак болды. Азар болса шаштаразға барармын ден ойлады ма:

– Ата, қалғанын ертең алсаңыз қайтедi, – деп пышың-пышың еттi.

– Ой, ақымақ, жарты шеке болып қайда барасың, балалар күлмей ме? – деп атай оны жiгерлендiрiп көрiп едi, Жабақ:

– Ата, әйтпесе қалғаны кекiл болсын, – деп өтiндi.

– Өй, есуас, желкеге кекiл қойған кiмдi көрдiң. Ала-қандай жер қалды, шыда ендi, жiгiт емессiң бе? – деп атай тағы қайрап қойды.

– Мен сiздiң ұстараңыз бар екен десем. Бұны бiлгенде ертең шаштаразға-ақ алдырар едiм. – Жабақ өкпесiн айтып болғанша, атай да шашты алып бiттi.

– Ал, бара ғой. Шашың өскенде маған кел, – дедi масайрап.

Жабаққа ұнаған жоқ. Былай ұзаңқырап шығып ал-ған соң:

– Ата, – дедi.

– Е, немене, ақы төлейiн деп пе едiң? – дедi атай.

– Ендi сiзге шаш алдырсам, желкемнiң шұқырын көрейiн, – деп тұра қашты. Қашып барады, дуылдаған басын сипалап барады.

 

Тегтер:
|
Автор: автор көрсетілмеген
|
Бөлім: Әңгімелер
|
Көрсетілімі: 1 796
Түсініктеме қосу
Ақпарат
Қонақтар тобында тұрған келушілер, осы жарияланымға түсініктеме қалдыра алмайды.